COMBUSTIBLES Y PLÁSTICOS A PARTIR DE VEGETALES Y BACTERIAS

Uns científicos demostraron agora unha nova tecnoloxía baseada en bacterias  biomodificadas e en fontes renovables vexetais de materia prima, que promete ser unha alternativa economicamente viable á elaboración  petroquímica de produtos como os citados.

A  lignina é un dos compoñentes das partes  leñosas dos vexetais. Este compoñente achega resistencia e rixidez ás plantas, pero, as dificultades para lograr a súa descomposición viñeron sendo un serio obstáculo para lograr unha extracción barata de enerxía do material vexetal, que permita a expansión definitiva dos biocombustibles vexetais a escala comercial. Esta situación parece que agora vai cambiar drasticamente.

Xuntando mecanismos procedentes doutros sistemas de degradación de  lignina coñecidos,  Seema Singh,  Fang Liu e  Weihua  Wu, as dúas primeiras dos Laboratorios Nacionais estadounidenses de  Sandía e o último agora na empresa de biotecnoloxía Lodo  Therapeutics  Corp., modificaron a bacteria E.  coli para convertela nunha factoría celular de  bioconversión eficiente e produtiva.

“Durante anos, estivemos buscando formas rendibles de descompoñer a  lignina e convertela en substancias valiosas”, explica Singh. “Aplicamos sobre a E.  coli os nosos coñecementos acerca dos sistemas de degradación da  lignina natural porque esa bacteria crece rápido e pode sobrevivir a procesos industriais hostís”.

A  lignina é o compoñente das paredes celulares das plantas que lles proporciona a súa incrible fortaleza. Soborda enerxía, pero conseguila é tan custoso e complexo cos métodos convencionais que o biocombustible resultante non pode competir economicamente con outras formas de enerxía para o transporte.

COMENTARIO: Parece que o mundo e os grandes proxectos internacionais se están volcando nun mundo máis sostible para todos, así en poucos anos lograremos que os combustibles máis pesados desaparezan da atmosfera e grazas a productos biodegradables como os vexetais, convertirase o mundo nun  planeta máis sostible.

 

 

DESEÑO ESPAÑOL PARA OBTER ENERXÍA DE CORRENTES MARIÑAS PROFUNDAS

            Investigadores da Universidade Politécnica de Madrid (UPM) desenvolveron procedementos e deseños para obter enerxía limpa das correntes mariñas a gran profundidade optimizando os custos.

            Os novos dispositivos que utilizan a enerxía das correntes mariñas en grandes profundidades plantexan o problema do alto custo de fabricación, instalación e mantemento. Para abordar este tema, os membros do Grupo de Investigación Tecnolóxica en Enerxía Renovable Mariña (GITERM) en UPM desenvolveron un método para avaliar o custo do ciclo de vida dun parque de xeración de enerxía baseando nestes dispositivos que poden utilizarse nas primeiras etapas do deseño.

            Despois dun amplo desenvolvemento da enerxía eólica mariña, os expertos coinciden en que o seguinte paso é o uso da enerxía das correntes mariñas, producidas principalmente polas mareas. Agora, Europa e Canadá están empezando a instalar os primeiros parques experimentais baseados en dispositivos localizados no fondo mariño, chamados da primeira xeración.

            Estímase que aproximadamente o 80% da enerxía das mareas atópase en áreas de máis de 40 metros de profundidade. Polo tanto, é necesario utilizar un novo dispositivo de deseño que pode operar en áreas onde é custoso instalar dispositivos de primeira xeración, como grandes estruturas sostidas no leito mariño. Estes sistemas de segunda xeración teñen anclaxes e unha serie de cables que suxeitan o dispositivo ao fondo do mar.

            Amable López é investigador do grupo GITERM na Escola de Enxeñería Naval da UPM e di nun comunicado: “O noso dispositivo GESMET, patentado pola Universidade, foi o primeiro deseño probado no mar a nivel mundial e apto para operar somerxido por completo. Grazas a unha ferramenta de análise de custos, puidemos avaliar diversas alternativas de deseño cun obxectivo final, reducir ao máximo o custo de produción da enerxía e facer que esta fonte renovable sexa tanto financeira como tecnicamente competitiva, axudando a loitar contra o cambio climático”.

            Este análises económicos súmanse ao desenvolvemento de novos sistemas de anclaxe que utilizan sistemas máis simples e robustos, como os que se mostran no artigo publicado este ano na Revista Iberoamericana de Automática e Informática industrial. As potentes ferramentas de simulación e control utilízanse para desenvolver estes sistemas, que tamén foron desenvoltos polo grupo GITREM.

            Grazas a estes procedementos e ferramentas, o deseño inicial do dispositivo GESMEY e o seu sistema de anclaxe evolucionou dende xeradores cun rotor grande (similar aos utilizados en xeradores eólicos) ata xeradores con varios rotores, como o dispositivo Hive-TEC (tamén patentado por UPM) que permite reducir o custo estimado da enerxía producida nun 30%.

            O grupo de investigación segue traballando para lograr unha comercialización exitosa no futuro dos dispositivos de enerxía renovable mareomotriz, xa que ten un gran potencial para xerar enerxía a partir das correntes mariñas. José Andrés Somolinos, outro investigador de GITERM, di que “a enerxía das correntes é unha fonte renovable que ten un valor adicional nun futuro mercado de enerxía con respecto a outras fontes de enerxía renovables debido á súa alta predictibilidade. Ademais, as tecnoloxías de enerxía das mareas caracterízanse por unha enerxía libre de CO2 que contribúe ao crecemento económico e a creación de emprego en áreas costeiras e remotas”.

            COMENTARIO:

            Nunca está de máis deseñar novas formas de enerxía renovable para non danar os hábitats da Terra. Polo cal, sempre é magnífico poder ler noticias coma esta que intentan dar un paso máis na actualidade para a mellora da vida humana e, sobre todo, para a mellora dunha futura vida humana.

 

Enerxía hidráulica ou solar para recargar o móbil no medio da rúa

Suez, a través Hidralia, estivo presente na feira en Málaga GreenCities para mostrar a súa tecnoloxía e como poden contribuír cos seus desenvolvementos innovadores relacionados coa xestión do ciclo urbano da auga e enerxía para facer as cidades máis intelixentes.

Un dos elementos innovadores que tamén se pode ver no stand da empresa foi a cargador Smart City, desenvolvido pola división de enerxía de Suez, que permite a utilización de enerxía hidroeléctrica e solar para recargar a batería de dispositivos móbiles íntegro rúa do mesmo xeito, os visitantes poden descubrir como eles conseguiron reducir o consumo de enerxía e as emisións de CO2 en diferentes ciudades.

Por outra parte, dentro do foro  «TIC & sostenibilidad» de Greencities Gustavo Calero, director de desenvolvemento sostible e inovación de Hidralia (grupo SUEZ) participou na mesa redonda ’solucións tecnolóxicas para cidades intelixentes’, onde se ofreceron e presentaron solucións tecnoloxías para transformar as cidades en cidades intelixentes.

Gustavo Calero contou como para mellorar a calidade de vida dos cidadáns e as súas tecnoloxías diferentes de medio para a xestión da auga. Neste sentido, subliñou como redundan as solucións innovadoras nas diversas instalacións do ciclo integrado da auga, a través da eficiencia enerxética, mellora ambiental na valorización dos recursos e a posta en marcha dun verdadeiro modelo da economía circular, elementos esenciais na loita contra o cambio climático.

COMENTARIO: A verdade é que non sabía nada do aparello electrónico que desenvolveu Suez, pero paréceme unha moi boa alternativa. Por outra banda, dado que isto tivo moito éxito, pensó que tamén se poden desenvolver aparellos máis eficientes e de uso común atendendo a este tipo de enerxías, xa que sería unha opción moi sostible para o noso planeta.

 

Novos materiais baseados en nanomateriales e impresos en 3D revolucionarán a tecnoloxía existente para a captura de CO2

AIMPLAS coordina o proxecto europeo  CARMOF que aborda o reto de reducir as emisións de gases de efecto invernadoiro á atmosfera

 

O resultado serán demostradores de  capturadores baseados en  nanomateriales e impresos en 3D para as industrias da cerámica, a  petroquímica e a siderúrxica.A sustentabilidade é un dos principais retos da sociedade actual. Para dar resposta a este desafío,  AIMPLAS, Instituto Tecnolóxico do Plástico, participa desde o pasado mes de xaneiro como coordinador no proxecto  CARMOF, que ten como obxectivo reducir a emisión de gases de efecto invernadoiro que producen o quecemento global.A captura de CO2 realízase actualmente empregando tecnoloxías pouco eficientes que levan un elevado consumo de enerxía. O proxecto  CARMOF ten como obxectivo construír un demostrador completo dun novo proceso para a captura e separación de CO2 baseado no uso de  nanomateriales ( grafeno,  nanotubos de carbono e  MOF) en combinación con membranas. Deseñadas a medida e fabricados mediante tecnoloxías de impresión 3D, estas innovadoras estruturas instalaranse nos puntos de emisión de industrias cerámicas,  petroquímicas e siderúrxicas.Este proxecto abre o camiño cara a unha tecnoloxía de captura de CO2 sen precedentes. Desde o punto de vista do desenvolvemento de materiais, as innovacións previstas relaciónanse cun aumento da área de absorción dos mesmos, mentres que a recuperación do CO2 levará a cabo mediante novas tecnoloxías avanzadas de quecemento altamente eficientes como as que fai posible a aplicación do efecto  Joule.O proxecto ten unha duración de 48 meses e recibiu financiamento do programa de investigación e innovación  H2020 da Unión Europea baixo o acordo de subvención número 760884. Nel participan un total de 15 socios de nove países distintos.

imagen

COMENTARIO: Esta nova noticia dun proxecto internacional creo que é unha gran noticia para o mundo do medioambiente. Grazas aos avances na tecnoloxía dos materiales estanse conseguindo materiales moi útiles en todas as industrias e aspectos da vida, pero dende logo que utilizalos para facer mais sostible á vez estas industrias é algo moi beneficioso. Poder, mediante uns materiales impresos en 3d, captar todo o CO2 dalgunhas das industrias  que son as máis contaminantes do mundo supoñería unha notablísima reducción dos efectos do efecto invernadoiro, o cal é un dos principales causantes da precariade do cambio climático. O cal axuda a loita contra o cambio climático.

 

El biomaterial más fuerte del mundo supera al acero y a la seda de araña

[Img #50969]

 

Se ha conseguido producir un biomaterial más fuerte que cualquier otro conocido. Es más fuerte que el acero e incluso que la seda de araña, considerada habitualmente como el material biológico más fuerte.

Este portento es obra del equipo de Daniel Söderberg, del Real Instituto de Tecnología de Estocolmo en Suecia, y se ha llevado a cabo en la fuente de rayos X PETRA III, emplazada en el Sincrotrón Alemán de Electrones (DESY, por sus siglas en alemán).

El material ultrafuerte está hecho de nanofibras de celulosa, los bloques de construcción esenciales de la madera y de otras estructuras vegetales. Usando un método de producción novedoso, los investigadores han conseguido transferir las propiedades mecánicas de estas nanofibras a un material ligero y macroscópico. De este modo, el material pasa a poseer, amplificadas de manera espectacular, algunas de las propiedades de la celulosa natural. El nuevo material podría utilizarse como alternativa ecológica al plástico en aviones, coches, muebles y otros productos.

Söderberg argumenta que el nuevo material tiene incluso un potencial en la biomedicina, dado que la celulosa no es rechazada por nuestro cuerpo.

Las nanofibras de celulosa fabricadas en el DESY son 8 veces más rígidas y tienen mayor robustez que las fibras de la seda del hilo de seguridad de las arañas, conocida también como “seda Dragline”. Éste es el hilo que les permite descolgarse precipitadamente de ramas y otros sitios huyendo así de peligros pero al mismo tiempo evitando caerse descontroladamente.

El nuevo material es también más fuerte que el acero y que cualquier otro metal o aleación, así como las fibras de vidrio y la mayoría de los demás materiales sintéticos.

Las fibras de celulosa artificial pueden ser tejidas de distintas maneras a fin de crear materiales para diversas aplicaciones.

 

COMENTARIO:

Me parece realmente importante la investigación en el campo de los nuevos materiales, pues la mayoría cuentan con diversas aplicaciones como es el caso de este. El nuevo material hecho de celulosa es el más fuerte, superando a la seda de araña y al acero. Su aplicación como alternativa ecológica en muchos productos, además de su posible uso en biomedicina, es lo que hace tan importante su investigación y completo desarrollo.

 

Crean un novo material case insumerxible

Un material novo e asombroso foi presentado durante o encontro anual da Asociación Americana de Química, unha importante sociedade científica que se reúne estes días en San Diego ( California). Trátase dunha das substancias sólidas máis lixeiras do mundo, pero tan resistente e forte que se se empregasen menos de 500 gramos para construír un barco sería capaz de soportar 453 quilos -o que pesan cinco frigoríficos- sen afundirse. O material inspírase nos segredos que permiten a algúns insectos camiñar sobre a auga e, aínda por riba, absorbe o aceite, polo que podería ser moi eficaz na limpeza de derrames de petróleo.

 Resultado de imagen de Crean un nuevo material casi insumergible

O achado sitúase nun campo emerxente chamado  biomimética, no que os científicos se inspiran na natureza e adaptan os sistemas biolóxicos de plantas e animais para o seu uso na medicina, a industria ou outros campos. Segundo explica  Olli  Ikkala, da Universidade de Tecnoloxía de Helsinqui en  Espoo (Finlandia), o novo material flotante, deseñado para imitar as patas longas e delgadas do insecto  tejedor que camiña sobre a auga, está feito dun  aerogel, composto por  nanofibras da celulosa nas plantas. Os  aerogeles son tan lixeiros que a algúns deles chámaselles mesmo «fume sólido». Tamén teñen notables propiedades mecánicas e son flexibles.

«Estes materiais teñen propiedades realmente espectaculares e poderían ser utilizados de maneira práctica», di  Ikkala. As aplicacións potenciais van desde a limpeza de derrámelos de petróleo ata a creación de produtos tales como sensores para a detección da contaminación ambiental, robots  miniaturizados militares e mesmo xoguetes infantís e  flotadores practicamente  insumergibles.

O novo material contén celulosa, que se compón de cadeas longas da glicosa de azucre unidas entre si nun  polímero, como un plástico natural. A celulosa dá á madeira a súa forza notable e é o principal compoñente dos talos, follas e raíces das plantas. Tradicionalmente, os principais usos comerciais de celulosa foron na produción de papel e téxtiles (algodón). Pero o desenvolvemento dunha forma moi elaborada de celulosa, denominado  nanocelulosa, ampliou as aplicacións e provocou unha intensa investigación científica. A  nanocelulosa consta das  fibrillas de diámetros tan diminutos que 50.000 delas encaixarían no punto e á parte desta frase.

Renovable e sustentable

Ikkala explica que a celulosa é o  polímero máis abundante na Terra, unha materia prima renovable e sustentable que pode ser utilizada de moitas formas novas. Ademais, a  nanocelulosa resulta prometedora. «Pode ter un gran valor para axudar ao mundo para adaptarse a materiais que non requiren de petróleo para a fabricación e o seu uso non inflúe na subministración de alimentos ou nos prezos, como o millo ou outros cultivos», explica  Ikkala.

No desenvolvemento do novo material, o equipo de  Ikkala converteu a  nanocelulosa nun  aerogel. Os  aerogeles pódense facer dunha variedade de materiais e algúns son só una poucas veces máis densos que o mesmo aire. Segundo unha estimación, se o famoso David de Miguel Ángel estivese feito de  aerogel en lugar de mármore, pesaría pouco máis de 2 quilos.

O equipo incorporou ao  aerogel de  nanocelulosa características que permiten ao  tejedor de camiñar sobre a auga. O material non é só altamente flotante, senón que é capaz de absorber grandes cantidades de aceite, abrindo o camiño para o seu posible uso na limpeza de derrames de petróleo. O novo material podería flotar sobre a superficie, absorbendo o aceite sen afundirse. Os operarios, a continuación, poderían rescatalo e recuperar o aceite.

COMENTARIO: Este material pode ter moitas aplicacións en tecnoloxía; por exemplo, pódese aplicar na fabricación de barcos, co obxectivo de facelos máis fiables a ser insumerxibles e así reducir accidentes. Tamén para facer os flotadores de seguridade que hai nos barcos, entre outras utilidades. Ademáis, é un material renovable pois é unha glicosa procedente das plantas.

 

Asombroso material que se vuelve elástico en la oscuridad

Unos investigadores han dado con un material semiconductor inorgánico que es quebradizo cuando está expuesto a la luz, pero que resulta flexible en la oscuridad, incluso a temperatura ambiente. El material, pese a que no se deforma bien bajo la luz, puede doblarse un extraordinario 45 por ciento desde su forma original cuando está sumido en la oscuridad.

 

Los semiconductores inorgánicos como el silicio son indispensables en la electrónica moderna porque poseen una conductividad eléctrica ajustable entre la de un metal conductor y la de un aislante. Sin embargo, los semiconductores inorgánicos son quebradizos, lo que puede llevar a que un dispositivo falle y a limitar su rango de aplicación, en particular en la electrónica flexible.

Atsutomo Nakamura, Yu Oshima y Katsuyuki Matsunaga, de la Universidad de Nagoya en Japón, estaban estudiando la deformación de unos cristales de sulfuro de zinc bajo diferentes condiciones de luz: con luz visible blanca, con luz ultravioleta y en completa oscuridad.

 

Las observaciones mediante microscopio mostraron que, en las dos situaciones con luz, el material semiconductor inorgánico se rompió cuando los investigadores intentaron deformarlo, como resultaba previsible; en cambio, los cristales de sulfuro de zinc lograron soportar una deformación sustancial, de hasta el 45 por ciento, estando en total oscuridad.

 

La razón para esta diferencia está relacionada con la naturaleza de los defectos que se producen en cristales de sulfuro de zinc durante la deformación. En los núcleos de estos puntos, la luz causa que electrones y huecos se vean atrapados en niveles de energía extra; el movimiento resultante de esta energía y aprisionamiento causa la fractura. En la seguridad de la oscuridad, los electrones no se ven atrapados de esa forma, permitiendo que el material se deforme y pueda retornar luego a su configuración original.

 

Los cristales de sulfuro de zinc (A) muestran una fracturación catastrófica tras pruebas mecánicas cuando están expuestos a luz en niveles ordinarios (B). Sin embargo, en la nueva investigación se ha comprobado que pueden ser deformados plásticamente de manera notable bajo ciertas circunstancias que incluyen la oscuridad total (C). (Fotos: Atsutomo Nakamura)

 

No se tienen noticias de que, antes de este estudio, se haya investigado la influencia de la oscuridad total sobre las propiedades mecánicas de los semiconductores inorgánicos.

 

Lo descubierto por el equipo de la Universidad de Nagoya sugiere que la fortaleza, la fragilidad y la conductividad de los semiconductores inorgánicos podrían ser reguladas mediante exposición a la luz, abriendo ello una vía muy interesante hacia la optimización del rendimiento de los semiconductores inorgánicos en la electrónica.

COMENTARIO:

El equipo de la Universidad de Nagoya ha sido el descubridor de la influencia de la exposición a la luz sobre materiales como los cristales de sulfuro de zinc, por lo que han sido los primeros en darse cuenta de este fenómeno. Es increible la capacidad que tiene la naturaleza de los materiales para adaptarse al medio.

 

Utilizan toxo para construír coches

Investigadores galegos e portugueses colaboran nun proxecto co que aproveitan restos desta planta e combínanos con plásticos

Aumentar os niveis de eficiencia na utilización dos recursos forestais a través, entre outros, da busca de novas aplicacións para estes materiais é un dos obxectivos do proxecto Biotecfor, Bionegocios e tecnoloxía para a valorización eficiente dos recursos forestais endóxenos no norte de Portugal e Galicia, que lidera a Asociación Forestal de Portugal, Foresti, co Centro Tecnolóxico da Automoción de Galicia (CTAG), como un dos seus socios.

Nese obxectivo dun proxecto financiado polo Fondo Europeo de Desenvolvemento Rexional (Feder) a través do programa Interreg VA-España-Portugal 2014-2020 enmárcase o propósito do CTAG de empregar produtos forestais como a biomasa na elaboración de compoñentes interiores para vehículos, un campo de traballo no que este centro contou coa colaboración do laboratorio de enerxías xiloxeradas da Escola de Enxeñaría Forestal, que traballou na conversión de restos de toxo en pellets ou briquetas coa densidade apropiada para que puidesen servir para a súa combinación con diferentes polímeros sintéticos.

 

'Pellets' de toxo procesados polos investigadores. Foto: Duvi.


“O problema que tentamos resolver consistía basicamente en que non é sinxelo mesturar estes materiais orgánicos con materiais plásticos, porque as características que teñen son moi diferentes, sobre todo polas granulometrías”, sinala o catedrático Luis Ortiz respecto da encomenda que recibiron do CTAG, que pasaba por tratar de xerar, a partires do toxo, pellets e briquetas dunha densidade inferior á habitual. Así, unha vez pulverizados de novo, estes produtos forestais serían susceptibles de ser usados na maquinaria empregada no sector da automoción para a inxección de plásticos, “que normalmente ten uns cabezais moi específicos e moi limitantes en canto ao uso de produtos moi distintos, como son os polímeros e a biomasa”, explica Ortiz.

Os pellets e as briquetas son produtos densificados xeralmente utilizados como combustible para a produción de enerxía e caracterízanse pola súa “alta densidade, que permite aumentar o seu poder calorífico e volumétrico”, como explica Ortiz. Mais neste proxecto, buscábase precisamente o contrario xerar “produtos densificados con densidades relativamente baixas”, o que lograron empregando diferentes niveis de “presión e temperatura e diferentes graos de humidade”, cos que puideron obter unha serie de produtos “de diferentes formatos”, que, en lugar da densidade habitual, “que nos pellets que utilizamos como combustible sitúase entre os 800 e os 1000 quilos por metro cúbico”, atopábase desta volta entre os 300 e os 400 quilos por metro cúbico.

 


O estudo realizado para o CTAG súmase por outra banda á liña de traballo que o laboratorio de enerxías xiloxeradas mantén con diferentes empresas vinculadas ao sector forestal, no que se enmarcan tamén estudos realizados recentemente para Ence, como o que levou a este laboratorio a preparar unha serie de “microlascas” de seis tipos de madeira para estudar posibles extractos químicos ou a análise dos valores de humidade de 27 mostras de tocos, as bases das árbores previamente talladas. Colaboración presente tamén no eido docente, como amosan as visitas que, xunto con Ortiz, o alumnado realizou recentemente a empresas como Hitraf ou Grúas Guerra, en Vila de Cruces, ou á planta de Sogama en Cerceda.Deste xeito, os restos de toxo, que non podían empregarse nos inxectores de forma directa unha vez triturados, contarían, trala súa conversión nestes produtos e unha vez triturados de novo “cunha densidade e unha granulometría máis parecida ao dos plásticos”, explica Ortiz. Non obstante, o seu potencial na fabricación de produtos plásticos para automóbiles é aínda un traballo aberto para o CTAG no marco deste proxecto internacional, que promove sinerxías entre a produción forestal e os organismos de investigación tecnolóxica e no que tamén está programada a análise das posibles aplicacións nestes procesos de piñeiro e eucalipto. “Mesturar restos biomásicos con plásticos permite dar un valor engadido aos bioplásticos xerados e, por outra parte, isto permite revalorizar restos biomásicos forestais”, conclúe Ortiz dunha liña de traballo que “aumentaría as posibilidades de fabricación de novos materiais construtivos nun sectores produtos máis importantes de Galicia”.

 

COMENTARIO:

Como mostra o artigo anterior na actualidade estánse a facer numerosas pescudas no eido dos novos recursos materias, e aquí na nosa comunidade realiazaron varios estudos sobre as aplicacións neste campo do toxo. Resulta interesante descubrir aplicacións como esta nun elemento tan común na nosa natureza, pois isto dálle un valor engadido a algo tan común como é o toxo. Por outra banda, tamén debemos ter en conta o que isto supón no referente ao uso doutros recursos moito máis daniños para o medio ambiente.

 

Nuevos materiales para baterías sostenibles y de bajo costo

La transición de la humanidad desde el uso de energías sucias al uso de las limpias y renovables depende de tecnologías que permitan el almacenamiento temporal barato de electricidad obtenida a partir de fuentes renovables, dado que la electricidad es necesaria también cuando el sol no brilla y cuando el viento no sopla. Un nuevo y prometedor candidato para ello son las baterías de aluminio, que están hechas de materias primas baratas y abundantes.

El equipo de Maksym Kovalenko, del Instituto Federal Suizo de Tecnología de Zúrich, trabaja en el desarrollo de baterías de este tipo. Estos investigadores han identificado ahora dos nuevos materiales que podrían traernos avances esenciales en el desarrollo de las baterías de aluminio. El primero es un material resistente a la corrosión para las piezas conductoras de la batería; el segundo es un material para el polo positivo de la batería que puede ser adaptado para una amplia gama de requerimientos técnicos.

Dado que el fluido electrolítico en las baterías de aluminio es extremadamente agresivo y corroe el acero inoxidable, e incluso el oro y el platino, los científicos están buscando materiales resistentes a la corrosión para las partes conductoras de estas baterías. Kovalenko y sus colegas parecen haber encontrado uno: el nitruro de titanio, un material cerámico que exhibe una conductividad lo bastante alta. Este compuesto está hecho de los elementos titanio y nitrógeno, ambos abundantes, y es fácil de elaborar.

El segundo nuevo material puede utilizarse para el electrodo positivo de las baterías de aluminio. Mientras que el electrodo negativo en estas baterías está hecho de aluminio, el positivo está hecho normalmente de grafito. Ahora, Kovalenko y su equipo ha encontrado un nuevo material, el polipireno, que rivaliza con el grafito en cuanto a la cantidad de energía que una batería hecha parcialmente de él es capaz de almacenar. En los experimentos, las muestras del material demostraron ser ideales. Queda mucho espacio entre las cadenas moleculares, y esto permite que los iones relativamente grandes del fluido electrolítico penetren en el material del electrodo y carguen este fácilmente.

Dado que tanto el nitruro de titanio como el polipireno son materiales flexibles, pueden tener usos para los cuales otros materiales no sirven.

COMENTARIO: Me parece genial que poco a poco se descubran nuevos materiales renovables que pueden realizar funciones necesarias para el día a día de manera más económica, eficaz e incluso mejor para el medio ambiente. En este caso los nuevos materiales son para hacer baterías menos corrosivas, lo cual está muy bien.

 

Serrín para obtener energía

Serrín, hueso de aceituna, astilla, cáscara de almendra o de piñón son la materia prima de una energía que empieza a calentar las viviendas. Y el mercado.

Es la biomasa, una de las formas más antiguas y naturales que ha utilizado el ser humano para calentarse. “En las últimas décadas ha sido la automatización y la mejora tecnológica de los equipos para la combustión de la biomasa lo que ha propiciado el desarrollo moderno de la bioenergía”, dice Juan Jesús Ramos, Responsable del Observatorio Nacional de Calderas de Biomasa de la Asociación Española de Valorización Energética de la Biomasa ( AVEBIOM).

Que la biomasa entre en las viviendas permite ahorrar cientos de euros anuales —hasta el 45% en la factura respecto al uso de combustibles fósiles—, y la eliminación total de emisiones de CO2, ya que se trata de un combustible neutro. ¿Podemos suministrar el 100% de la energía con la biomasa? No, “pero mejoraremos nuestra independencia energética equilibrando el mix energético español”, puntualiza Ramos.

De momento, el consumo de pellet en España no ha dejado de crecer de año en año, hasta alcanzar las 380.000 toneladas en 2013. Desde el 2010, se ha multiplicado casi por cuatro. En el último año, y debido a la escasez de hueso por la mala cosecha de la aceituna, el consumo de pellet creció por encima de lo esperado. Tiene un poder calorífico mayor y el mercado está más consolidado que el de hueso de aceituna, estacional y más inestable.

El pellet se logra a partir de restos agrícolas, forestales y cultivos energéticos. Tras un proceso de trituración, secado, molienda, prensado y enfriado, se obtiene un producto cilíndrico con un diámetro de seis milímetros y una longitud de 40.

COMENTARIO

Creo que el empleo de este tipo de energías renovables es positivo debido a que son económicas y menos contaminantes que los combustibles fósiles. Espero que su uso siga creciendo y podamos entonces depender en menor medida de las fuentes de energía no renovables.